Jorge Valdez (27 Ocak 1932-21 Şubat 2002)
Şarkıcı ve besteci
Gerçek ismi: Leo Mario Vitale

Çocukların oyun oynamaya başladığı çağda o zaten çoktan Buenos Aires’te müzik yapmaya başlamıştı. Bu yüzden Jorge Valdez tangonun cinleriyle irtibata geçen büyük vokalistler grubuna dahildir. 

Doğuştan hassasiyete sahip olarak Leo, Buenos Aires’te Villa Urquiza civarında doğdu. Erken yaşından itibaren müzikle tanıştı ve müzik yapmaya başladı. On yaşındayken annesinin ona piyano çalmasını önermesi önemli bir adımdır. Çalgıcı olarak yetenekliydi ve iyi karakteri çalışmalarında hızla ilerlemesine yol açtı. Beş yıl sonra. "El Piano en la Argentina" adlı radyo programında ortaya çıktı. 

Ancak en büyük tutkusu şarkı söylemekti ve bu eğilimini aile ve arkadaş toplantılarında, daha sonra ise şehir lokallerinde şarkı söylemeye başlayarak göstermeye başladı. 

Juan D’Arienzo Orkestrası’nda bandoneon müzisyeni Carlos Lazzari, onu Villa Devoto’da Aconcagua sinema ve tiyatrosunda duyuyor ve onu orkestranın lideriyle tanıştırıyor. “Eras como la flor”, “Remembranza” ve “Quemá esas cartas" valsini seslendirir. Sınavı geçer ve 1957 yılında Jorge Valdez lakabıyla “Rey del Compás” tarafından yönetilen orkestraya Mario Bustos’a Alberto Echagüe ve Armando Laborde yerine eşlik etmek için katılır. 8 Mayıs 1957’de ilk kaydını “Andante por Dios”la yapar. Bunu “Destino de flor”, “La calesita” ve en ünlü boleronun tango versiyonu “El reloj” takip eder. 

Orkestrada çalışma süresi boyunca 117 parça kaydetti. Bunlardan 13’ü düetti. Bu düetleri öncelikle Mario Bustos’la sonra –kronolojik sırayla- Horacio Palma, Héctor Millán ve 1964’te yeniden orkestraya katılan Armando Laborde’yle yapmıştır. Bu eserlerin kaydı sırasında Jorge Valdez tarafından kaydedilen parçalar arasındaki ikili düzenlemede en başarılı parça diğer şarkıcı olarak Mario Bustos’la olan “Baldosa floja”dır. 

D'Arienzo’yla yaptığı kayıtlardan en çok bunları hatırlarız: "Adiós Chantecler", "Remembranza", "Estrella", "La calesita", "En el cielo", "Casita de nácar", "Hasta siempre amor", "Se llamaba Eduardo Arolas", "Ave de paso", "Clavel del aire", "Adiós corazón", "Un solo minuto de amor", "Marinera", "Tu noche es mi noche" ve "Chirusa". 

Bu eserlerinden en sonuncusu "Chirusa" hakkında biraz bahsetmek gerekirse Juan D'Arienzo ve Nolo López tarafından yirmilerde yazıldı ve üç kere yazarı tarafından kaydedildi. İlki 1928’de Carlos Dante tarafından söylenendir. İkincisi 17 Mayıs 1940’ta Alberto Reynal’la yapılandır ve sonuncusu ise 29 Ekim 1958’de Valdez’le olandır. 

Yakın arkadaşı Roberto Mancini tarafından söylenen "Divine Fat Man" ya da "Cuore", şüphe götürmez şekilde sıcak ve melodik diye yorumlanabilir. O yüksek seslerden ve zengin yüksek tonlardan oluşan bir müzik yapan tarlakuşu gibiydi. 

18 Kasım 1964’te Juan D'Arienzo "Amor de verano"yla son tangosunu yaptı. Bunu takip eden yıl orkestradan ayrıldı ve yerine Osvaldo Ramos geçti. Daha sonra Florindo Sassone (gerçek adını gizleyerek Osvaldo De Sanctis) ile söyledi. 

Sonradan repertuarını tekrarlayan ve ayrıca "Gricel", "En esta tarde gris", "Carillón de la Merced", "Verdemar", "Nubes de humo" ve diğerlerini ekleyen maestro Osvaldo Requena’yla kayıtlar yaptı. Daha sonra "Barrio de tango", "Fuimos", "La canción de Buenos Aires", "La vi llegar", "Mimí Pinsón", "Por una cabeza", "Una piba como vos" ve "Cuando un amigos se va" gibi parçaları Alberto Di Paulo yönetimindeki orkestra eşliğinde kaydetti. 

Rafael Brescia tarafından bize anlatılan bir anekdot vardır. Sonraları birçok vesileyle ona gitarıyla eşlik etmiştir. Doksanlarda Brescia, Carlos Gardel’in sesiyle bir kayıt yapar; ancak genelde eşlik eden gitaristleri değiştirmiştir:Jorge’nin arabamda olduğu bir gün ona bu kaseti dinlettim. Kaseti dinlerken gözünden aşağı süzülen bir damla gördüm. Bu benim çalışmanın en büyük ödülüydü. 

Valdez solo kariyeri boyunca Carlos Dante, Alberto Morán, Floreal Ruiz ve Ricardo Ruiz ve orkestra lideri olarak Jorge Dragone’le değişik tango gruplarına katıldı. Bu turlar Amerika’da değişik sahnelerde olma imkanı tanıdı. 

D’Arienzo’yla çalıştığı süre boyunca kaydettiği kayıtlar Kolombiya’da onu çok popüler yaptı. İnsanlar onu idol olarak kabul edip tiyatrolardaki, kolezyumlardaki ve boğa savaşı alanlarındaki performanslarını bugün bile takdir ve sevgiyle hatırlamaktadır. 

Raúl Iriarte, eski vokalist Miguel Caló ile birlikte ve Bogotá’da verdiği başarılı konser sayesinde Juan Carlos Godoy, Armando Moreno, Jorge Ortiz, Oscar Larroca ve Roberto Mancini yanında çıkması için davet aldı. 2001’de bu ülkede son kez çıktı. Ayrıca Avustralya’da da sahne aldı. Melbourne ve Sidney sesinden ve tarzından etkilendiler. 

Bütün bunlardan önce Nisan 1990’da Jorge, Dock Sur yakınlarında yeni Buenos Aires-La Plata yolunda bir araba kazası geçirdi. Yaralandı ve Fiorito hastanesine götürüldü. Dilinde büyük bir kesik vardı ve uzun bir tedavi sürecinden sonra iyileşebildi. 

Bu arada Jorge hayal kırıklığı yaşıyordu ve şarkı söyleme işini bırakacak gibiydi. Ancak arkadaşları devam etmesi ve yeni çalışmalar yapması için desteklediler. Álvarez Jonte ve Boyacá’da "Rincón de los Artistas" adındaki bir mekanda yeniden ortaya çıkar. Ancak eskisi gibi olmadığını hisseder. Öyle ya da böyle sahnedeki şovunu bitirir ve kızgınlıkla partnerine “Ben insanları aldatıyorum ve bu benim yapmak istediğim bir şey değil” der. 

Buna rağmen sesini eski normal haline getirebilmek için eğitimine devam etti. Ancak bu ne yazık ki o kadar kolay değildi. Yüksek sesleri çıkarabilecek bir sese sahipti, kısık sesler için uygun değildi. Doğuştan teknik yeteneği ve güçlü iradesiyle bütün zorlukları geride bırakarak müzik dünyasına geri döndü. 

Ancak bütün sorunların üstesinden gelen Jorge Valdez, eşi Laura’nın ölümüyle kendini toparlayamadı. Bütün arkadaşlarının desteği ve kızının sevgisi bile onun büyük bir depresyona girmesini engelleyemedi. 

Buenos Aires’teki tango mekanlarından Mar del Plata and Tucumán’da görünmeye devam etti; ancak eskisi gibi değildi ve Sanatorio Colegiales of the Federal Capital’da kırık kalbi ve büyük üzüntüsüyle öldü. 

Valdez iki parça besteledi: Celso Amato’nun işbirliği ve Raúl Hormaza’nın sözleriyle "Por favor no vuelvas" ve sözleri Santiago Adamini’ye ait olan "Olvidemos todo". Bu iki parçayı da Juan D'Arienzo Orkestrası’yla kaydetti. 

José Pedro Aresi and Roberto Mancini